Home
Biografie
 Blog
 Beelden
Boeken
Gastenboek
Contact
Gastenboek
Laat hier een bericht achter op welke manier Uit Verwachting jou geraakt heeft. Zodat jouw verhaal als inspiratie voor mij en andere vrouwen kan dienen.
Schrijf ook een reactie

___________________________________________________________________________________________________

03.04.09
Wat een geweldig en herkenbaar boek. Je weet de dooddoeners precies te benoemen; "Het was nog maar zo kort; wees blij dat de natuur het zelf regelt als het niet goed is". Ik heb zelf in april 1999 een miskraam gehad met 10 weken. Het was voor mij de 2e zwangerschap. Ik kreeg dus ook regelmatig te horen dat ik blij moest zijn dat ik al een dochter (Leonie!) had. Alsof dat het verdriet minder erg maakt...... Uiteindelijk heb ik nog een prachtige zoon gekregen, maar onbezorgd zwanger zijn was daar niet bij. Daarvoor heeft de miskraam een te grote impact op mij gehad. Bedankt voor je verhaal! Arianne.
________________________________________________________________________________________________________________________________
28.03.09
5.00 uur in de ochtend . De nacht is stil. En ik sla met met een warm gevoel je boek dicht.
Bij elke bladzijde die ik las voelde ik mijn vastberadenheid meer toenemen. Iets van waar jij nooit van op de hoogte kon zijn toen je het boek schreef.
Aangekomen bij je persoonlijke noot was dan ook de verassing groot, dat jij mijn gevoel juist weergaf.
De verwachtingen van het leven, van jezelf en anderen. .  Om ondanks de ander route toch weer naar je verwachtingen te kijken en soms met een nieuwe en frisse blik.  En er voor gaan omdat jouw verwachtingen juist je unieke jij zijn, omdat je niet anders kan . Omdat dat jouw weg is. Tijdens het lezen werdt het steeds duidelijker , ik ga ervoor !
Ik vrouw van 38, met een verhaal te vertellen, single , persoontje die diep gaat en nog veel uit het leven wil halen , met al haar sterkte , kwetsbaarheid en twijfels heeft besloten voor het alleenstaande moederschap te gaan  !
Niet langer laat ik de twijfels de overhand nemen , het wikken en wegen ,voor- en nadelen. Of ik het wel goed genoeg doe, of ik het recht wel heb, of ik ondanks dat ik zelf niet heb gekregen heb wat ik nodig had, een kind genoeg te bieden heb. Maar ik heb mezelf en veel liefde te geven.
Het vormt zich bij elke bladzijde die ik lees, mijn besluit staat vast. Het hoe is minder van belang dan ooit. Dan de omslag in het boek.
En ik schrik. Au wat ken ik dit gevoel. Geen miskraam in mijn geval. Maar wat ben ik meerdere malen op een abrupte wijze van koers verandert in mijn leven
Of ik nou wilde of niet. Of het leven mij een seintje wilde geven , volgens mij moet jij hier niet zijn ! Maar waar dan wel ? Ik voel je verhaal, ik voel je emotie, je warmte.  De kracht , de woorden die de ziel binnendringen en laten nadenken.
Ik voel wat je meegeeft met je verhaal en voor de 2e keer dringt er een besef bij me binnen. Wat al zo vaak is gezegt dringt nu werkelijk bij me door.
Ik heb een verhaal te vertellen en door wat ik meegemaakt en geleerd heb over hoe je de weg terug vindt naar je eigen veiligheid en je verwachtingen. En hoewel ik het doodeng vindt om mijn verhaal te vertellen, weet ik ook dat ik er een ander iets mee kan bieden.
Al is het maar één iemand. Soms besef ik zelf nog niet eens , wat er allemaal gebeurd is en hoe ik gekomen ben waar ik nu ben. Maar elke dag begin ik meer vorm te krijgen, elke dag komt de werkelijke Miranda meer naar boven. En wat geniet ik van haar !  En wat kan ik eindelijk mezelf de ruimte geven om de dingen te doen die voor mij belangrijk zijn in het leven.  Wankel maar het is er. Een onveilige jeugd, een 15-jarige relatie die eindigde in bigamie, een jeugdliefde die na 21 jaar terug in mijn leven kwam en wat een mengeling bleek van ultieme liefde, drugs en alchohol , laten gaan en loslaten. Loslaten van dromen , verwachtingen en stukjes van jezelf. Maar door alles heen was er liefde en kracht, al heb ik vaak getwijfeld.
Ik wil voor mijn leven gaan met de dingen die voor mij belangrijk zijn, keuzes maken. Voor een droom gaan. Er in durven geloven. Ondanks dat de partner er niet is , de twijfels er zijn, een keuze maken. Omdat ik dat wil en weet dat ik een goede moeder ben. Het hoe is voor later belang. Mijn verhaal vertellen,  mijn woorden komen er. Niet langer wil ik ze in me houden. Uit veiligheid hield ik alles bij me, maar dat is niet langer meer nodig . Al voelt het pril , ik ben vrij ! Hoe ik het ga doen en wat er voor nodig is nog even geen idee, maar dat ik het ga doen is van belang. Dank je Leonie, je boek gaf me wijze lessen en liet me nadenken. Voelen wat ik wilde, maar ook wilde laten zien van mezelf. Het bracht me een stuk van mezelf ! Jouw verhaal, een stukje van jouw leven, dank je wel dat ik even mee mocht wandelen en van je mocht leren. Ik ben je dankbaar dat je jezelf liet zien. Warme groet, Miranda
________________________________________________________________________________________________________________________________
29.03.09
Het staat me eigenlijk tegen om me aan  te sluiten bij de menigte in jouw gastenboek, maar jouw boek verdient lof! Allereerst toch even een klein commentaar; dat je jezelf in je boek niet slank noemt noem ik nog een ontwikkelpuntje. Ik zie je foto op de site en mijns inziens de vrouw die verwachtte uit je boek en dus ook  "slank". Die is vast in the pocket ;-).
Je verhaal raakte me enorm (ja, net als al die andere verhalen). Niet omdat ik precies hetzelfde op (altijd) een andere manier heb meegemaakt (want ik heb die man doch geen enkele relatie is perfect), maar omdat ik voor het eerst een vrouw spreek (ok, lees) die met dezelfde benadering, gedachtengang, spirituele inslag zonder zweverigheid, sceptische humor en zelfontwikkeling een deel van haar leven weergeeft. Spiegeling tot en met! Ik geniet weergaloos van je (ongetwijfeld alsnog ingeperkte) gedachtengang en manier van leven, want het is zo fijn om te weten dat er meer vrouwen om me heen zijn die zoiets meemaken, er hun weg in vinden en er door groeien. Ook is het fijn te weten dat je zelfspot er niet onder heeft geleden doch je zelfkennis en ontwikkeling is gedragen door de ervaring.Maar vooral is het fijn dat mijn laatste stukje van mijn verwerkingsproces simpelweg het lezen van jouw boek was. Ik heb het vanmiddag gekocht en net de laatste bladzijde uitgelezen. Mijn curettage na "een missed abortion" (wat een rotwoord overigens) was 15 januari. 2 weken later ben ik met een nieuwe baan begonnen (jawel, een soort van uitdaging zoals jij beschreef in je boek maar dan in Telecomland) met het verschil dat ik hier mijn ei lekker in kwijt kan. Hoe dan ook, vanuit mijn hart dank voor het opschrijven van jouw verhaal. Ik had het gedaan als jouw boek er niet was geweest, maar weet zeker dat ik dit niet zo goed had kunnen doen als jij het jouwe hebt geschreven. Jouw cirkel is rond en dankzij de jouwe heb je de mijne geholpen rond te worden. Dank je.Geniet van je leven en ik zal net als jij blijven proberen te begrijpen dat "de weg niet loopt waar je 'm verwacht" (Loesje). Met dankbare groet Pascal
________________________________________________________________________________________________________________________________
28.03.09
Ik heb je boek uit en ik vond het ontzettend mooi! Ik zat echt helemaal "in" je verhaal, wat voor mij dus betekent, dat je het echt goed hebt geschreven. Ik kon vooral wel huilen bij de passages waarin je werd afgewezen door Kay en bijna op het eind toen je sprak met Marij van de beeldhouwcursus. De momenten van leegte had je zo goed beschreven dat ik het kon voelen. Ik denk dat we allemaal weleens dat gevoel hebben ervaren, jij met je Vlokje, ik met andere zaken. Ik kon me zo voorstellen hoe je je voelde toen je zo moest huilen. Ik ben blij dat je zulke vrienden om je heen had en hebt. 
________________________________________________________________________________________________________________________________
28.03.09
Ik kreeg 3 weken geleden je boek cadeau van een lieve collega. Hoewel mijn hoofd er eigenlijk niet naar stond, ben ik toch gaan lezen. Wauw, wat een schrijfstijl, wat een eerlijkheid, het raakte me diep. Vooral omdat het zo herkenbaar is, sterke onafhankelijke vrouw, carrière gericht en vooral geen kwetsbaarheid tonen. Zelfs niet als je echtgenoot na 22 jaar zegt: laten we het voor gezien houden. Ik kwam niet verder dan oké en ging verder met mijn leven. Nu bij het lezen van je boek kwamen de tranen, heb mijn vriendinnen gebeld en durfde voor het eerst mijn kwetsbaarheid te tonen zonder mij zwak te voelen. En net als bij jou waren de reacties liefdevol, een warme deken. Het heeft me voor altijd veranderd. Ik heb een geweldige dochter van 18 jaar en een heerlijke baan (re-integratiedeskundige) en ik ben blij met mezelf. Op mijn 48ste heb ik opnieuw het gevoel dat ik aan het begin van een spannende onbekende weg sta en ik heb er zin in! Jouw verhaal en zienswijze op verwachtingen heeft hier in bijgedragen en daar dank ik je voor. Blijf vooral schrijven voor mij en de vele vrouwen die zich in jou herkennen. Ineke.
________________________________________________________________________________________________________________________________
28.03.09
Ik vind het een geweldig boek, maar het heeft me ook met de neus op de feiten gedrukt. Zwanger zijn is geen gewoon iets, ik hoop dat je er nu wat beter mee om kan gaan. Het is een godsgeschenk. Ben nu zelf 11 weken zwanger en hoop dat alles goed gaat, maar heb wel een traantje voor je gelaten en hoop dat alles met mijn kleine goed gaat. Maar zeker weten doe je het nooit.
Ik hoop snel weer een geweldig boek van je te lezen, helemaal top, GO GIRL, YOU CAN BE AND DO ANYTHING YOU WANT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Liefs uit Rotterdam, Eef
________________________________________________________________________________________________________________________________
27.03.09 Eigenlijk kunnen jouw en mijn leven niet meer van elkaar verschillen dan dat ze al doen: Ik ben getrouwd toen ik 23 was, werd moeder toen ik 24 was, en ben toen gestopt met werken. Als ik daar aan terug denk, lijkt het een ander tijdperk, en dat was het ook. Niets maar dan ook niets kan ik mij meer voorstellen van de Evelyn die ik toen was. Ik ben nu bijna zo oud als de leeftijd waarop jouw verhaal zich afspeelt en wat een wereld van verschil is het nog steeds. Met mij is verder wel goed gekomen, hoor: ik ben gaan studeren en kan binnenkort mijn HBO-diploma op gaan halen. Ondanks dat onze levens zo verschillend zijn, heb ook ik jouw boek in een adem uitgelezen (Nou ja, vooruit, in twee dan, want Saskia Noort kwam er toch nog even tussen, sorry). Helemaal mee ga je als lezer met Niki, wat een talent heb je. Ik vind je een stoer wijf, en bewonder je kracht. En natuurlijk ook je schrijverskunst, waar ik om eerlijk te zijn, groen van jaloezie op ben! Evelyn
________________________________________________________________________________________________________________________________
24.03.09 Ik heb je boek in een paar dagen uitgelezen! Vond het indrukwekkend. Ben zelf nu 14 wk in verwachting van ons eerste kindje en heb (gelukkig) niet meegemaakt wat jij hebt moeten doorstaan. Maar toch kwam het heel dichtbij en kon me goed in je inleven. Vooral hoe je al het gevoel had dat het een meisje was en dat je al echt het gevoel had dat je contact had met haar. Heb het in een teug uitgelezen. Vind je een hele sterke vrouw en hoop dat je gelukkig bent! Sanne
________________________________________________________________________________________________________________________________
22.03.09
Nadat ik je in 'rondom tien' heb gezien, heb ik gelijk je boek besteld en het dit weekend gelezen, Als dit een debuut betekent wil ik je melden, net zoals Lucien de beeldhouwer, dat je talent hebt en dus niet alleen voor het beeldhouwen. Ik ben 65 en begeleidt gespreksgroepen voor stiefmoeders, elke woensdagavond. Bij elke groep zitten een of meer stiefmoeders zonder eigen kinderen maar wel met een vurige kinderwens. Omdat ik zelf wel al 35 jaar full-time stiefmoeder ben van vijf kinderen en inmiddels ook 5 kleinkinderen heb maar zelf nooit geen kinderwens heb gehad wilde ik graag lezen hoe jij met die onvervulde kinderwens bent omgegaan en deze een plek hebt kunnen geven. Het stemt mij altijd heel verdrietig als stiefmoeders mij vragen of het leven wel zin heeft zonder eigen kinderen.
Als dat zo zou zijn zou dat wel heel triest zijn voor allen die dit niet mogen of kunnen meemaken. En daarnaast heb ik absoluut niet het gevoel dat mijn leven minder zinvol is omdat ik geen kinderen heb gebaard. Toch moet je steeds uitleggen waarom je geen kinderen wilt en mensen vullen dan ook zeer eigenwijs in dat je dan ook niet van kinderen houdt. Ik heb altijd een vaste avond waarin ik het onderwerp/thema 'de onvervulde kinderwens' uitvoerig bespreek. Ooit heb ik me laten ontglippen dat als jouw lichaam niet bestemd is om het leven door te geven het misschien op een andere invulling wacht. Misschien proberen te worden waarvoor je bestemd bent. Maar auw dat kwam hard binnen en toch geloof ik hier heilig in. Stel ook altijd dat een kinderwens een wens is, die iets voorwaardelijks inhoudt en niet iedere wens in het leven wordt vervuld. Onze dochter die in Amsterdam woont heeft ook gekozen voor een kind buiten een liefdesrelatie. Zij heeft wel de vorm gevonden die jij aanvankelijk ook wel het minimale vond voor het kind. Want moet je als je geen vaste partner vind in het leven ook het moederschap aan je voorbij laten gaan??? Ik heb hier geen antwoord op. Ik vond je boek ontroerend, Een aantal dingen kwamen zeer vertrouwd over zoals het Vondelpark, het Blauwe theehuis Wildschut en uiteraard Brabant waar ik woon. Ik heb ervan genoten en zal het zeker aanbevelen  aan 'mijn stiefmoeders' Wil je meer weten over mijn visie en werk Kijk dan op
<http://dvangils.blogspot.com>. Diny
________________________________________________________________________________________________________________________________
19.03.09
Bedankt dat je dit boek hebt geschreven!
Zoals zo velen heb ik het in twee dagen gelezen en het pakt me, het raakt en ontroerd me.
Ook ik heb verwachtingen van het leven, maar tot nu toe is daar nog niet al te veel van uitgekomen. 37, single geen kinderen en altijd gedacht dat mijn leven er nu wel anders voor zou staan. Ik doe mijn ding, maakte carriere en af en toe kruist er een leuke man mijn pad, maar toen ineens werd ik wakker en voelde me eenzaam en alleen. Waar jij me weer in wakker schudt is dat er een behoorlijk verschil is tussen overleven en leven. Het overleven ken ik nu ondertussen wel, maar het leven leven...?? Waar zijn mijn dromen en idealen gebleven, doe ik wat ik echt leuk vind, leef ik het leven dat ik zou willen leven of sta ik op de automatische piloot. En het besef dringt tot me door, ik mis de verbinding met het leven. Ik haak af op de momenten dat het er echt toe doet en kruip terug in mijn eigen veilige zone. Tijd dus om mijn leven in eigen hand te gaan nemen en bewuste keuzes te gaan maken. "Vlokje" heeft op haar manier ook mijn kern weten te raken. Heidi
________________________________________________________________________________________________________________________________
16.03.09
Gefeliciteerd met jouw boek. Ik heb het in twee dagen uitgelezen en ben nog onder de indruk. Het was niet verrassend voor mij toen ik las, dat dit boek op echte gebeurtenissen is gebaseerd. Jouw gevoelens op de 'grote roze wolk' en het verdriet nadat het mis ging, konden niet allemaal verzonnen zijn, die waren te echt.
Veel van jouw gedachten had ik tijdens mijn eigen zwangerschap zelf gehad, en ik was gechoqueerd toen ik las dat het hartje van 'vlokje' niet klopte.
Maar je hebt me het meest geïmponeerd met de manier waarop je hebt geprobeerd met de gebeurtenissen om te gaan.
Ik ben zeker, dat jouw verhaal aan veel vrouwen, die iets vergelijkbaars hebben beleefd, steun zou kunnen geven. Ik was gelijk zwanger met jou, in 2006, maar ik was gelukkig en mijn klein dochtertje is gezond geboren. Ze heet Leonie, zoals jij. Christina.
________________________________________________________________________________________________________________________________
16.03.09
Heb je boek gelezen; mijn complimenten. Vlotte schrijfstijl. De meeste complimenten echter voor het feit dat je je emoties/ gevoelens op zo'n mooie manier hebt beschreven. Ik wacht de verfilming af. Bettie
________________________________________________________________________________________________________________________________

Lees nog meer persoonlijke reacties>>>
Leonie van Mierlo
Home