Home
Biografie
 Blog
 Beelden
Boeken
Gastenboek
Contact
Gastenboek
Laat hier een bericht achter op welke manier Uit Verwachting jou geraakt heeft. Zodat jouw verhaal als inspiratie voor mij en andere vrouwen kan dienen.
Schrijf ook een reactie

__________________________________________________________________________________________

27.12.08
Na het zien van je gesprek met Andries Knevel stonden de tranen me in de ogen. Je vertwijfeling over de miskraam, na het vertrouwen
dat je had gesteld in de beslissing van Vlokje om voor jou te kiezen, heeft me geraakt (ik ben mijn geloof verloren dat dingen niet voor niets op je pad komen, en sindsdien voel ik mij 'verdwaald'). Maar mijn ontroering ging over het feit dat je deze teleurstelling hebt weten om te buigen naar je beslissing om een boek te schrijven om andere vrouwen met vergelijkbare ervaringen te steunen. Direct na de uitzending je boek besteld en in de kerstdagen gelezen.
Dank Leonie! Roger. ps Ik heb de hoop op 'mijn Vlokje' nog niet opgegeven.

_____________________________________________________________________________________________________________________
26.12.08
Ik huil en huil en huil................. ik laat mijn tranen stromen!
Met verstilde bewondering je boek gelezen ! Warme groet van Jeannette
_____________________________________________________________________________________________________________________
20.12.08
Ik hoorde in de auto op Radio 1 je verhaal. Thuisgekomen vertelde ik het aan mijn man en zei dat ik het boek graag voor Sinterklaas wilde. Tot mijn verbazing had mijn man ook hetzelfde interview op Radio 1 gehoord en hij had het boek net voor mij besteld voor Sinterklaas … Het heeft zo moeten zijn. Jouw verhaal lijkt sterk op het mijne. Ik was een carrieretijger, succesvol als advocate/juriste. Ik stopte met de pil en werd binnen drie maanden zwanger. Het leek bijna vanzelfsprekend. Alles lukte, dus dit ook. Dolgelukkig waren we. Het kostte veel moeite om niemand te vertellen over de zwangerschap. De huisarts waarschuwde me dat het beter was daarmee te wachten tot ik ongeveer 12 weken zwanger was. Maar ik werd zonder enig probleem 12 weken en vertelde familie en vrienden over ons geluk. Vanwege grote drukte bij de verloskundigenpraktijk kon ik pas in week 14 terecht.
Al in week 13 nam ik contact op, vanwege bloedverlies. Ik werd doorverwezen en er werd in het ziekenhuis een echo gemaakt. Je raadt het al, het was mis. In mijn buik zat een tweeling. Een 'vruchtje' was nauwelijks meer dan een pitje, waarschijnlijk al in de zesde week gestorven. Het andere vruchtje had het langer volgehouden en was ca. 8 weken geworden. Ik was kapot, was volledig de weg kwijt. Ik dacht steeds maar dat ze het verkeerd had gezien. Of dat we morgen misschien nog een keer konden kijken en dat het hartje dan misschien wel zou kloppen. Ik kon het gewoon niet geloven! Mijn man huilde. Hoe moesten we dit verwerken.
Ik moest de miskraam maar afwachten, was het advies. Alleen als ik het echt niet aankon, mocht ik bellen en dan kon ik waarschijnlijk dezelfde week nog gecuretteerd worden.
Al de volgende dag heb ik gebeld. Ik was volledig over mijn toeren en kon het niet aan te weten dat ik twee dode vruchtjes in mijn buik had (waarom had niet 1 van de 2 kunnen overleven). Ik belde naar het ziekenhuis om te vragen of ik gecuretteerd kon worden. Ik kreeg een pinnige verpleegkundige aan de lijn die zei dat dat niet zomaar kon. Ik vertelde wat de gynaecoloog me had gezegd. "Nou" zei ze " dat kan zij wel makkelijk zeggen, maar ik moet het allemaal inplannen" . Het werd zwart voor mijn ogen. Hoe kan iemand aan de andere kant van de telefoon zo vervelend doen, terwijl ik me zo kwetsbaar voelde.
Uiteindelijk ben ik toch gecuretteerd. Het was een hel. Ik heb de hele ochtend getrild en toen ik onder narcose ging moest ik heel erg huilen. Toen het voorbij was, was ik leeg. Letterlijk en figuurlijk.
Ik was emotioneel zo uit evenwicht gebracht dat ik een tijd slecht heb kunnen zien, ik wist niet meer hoe de telefoon werkte, was vergeetachtig, enzovoort. Was ik de enige die zo enorm geraakt werd door een miskraam, die volgens alle berichten bij de natuur hoort?  Wekenlang sleepte ik mijzelf naar mijn werk (Tot mijn verbazing merkte niemand op dat mijn produktie enorm daalde en dat ik feitelijk op halve kracht werkte). Na werktijd huilde ik veel en kon ik moeilijk alleen zijn. Nooit eerder had ik in mijn leven zo'n diepe tegenslag te verwerken gekregen.
Langzamerhand kreeg ik de grip op mijn leven terug, maar het is nooit meer hetzelfde geworden als daarvoor. Ik heb het geloof en het vertrouwen in de maakbaarheid van mijn leven volledig losgelaten na de miskraam. Mijn werk, mijn carriere leek opeens meer nuttige tijdsbesteding dan een doel. Het was niet meer zo bevredigend als voor de tijd.
In je boek herken ik de moeite die ik had om me kwetsbaar op te stellen. Ik die alles altijd voor elkaar had, zat opeens te snikken op de bank bij vriendinnen. Moest keer op keer het verhaal doen. En ik had ze echt nodig en vroeg ze ook om hulp. Tot mijn grote verbazing voelde dat goed. Achteraf heb ik dit als een grote levensles ervaren.
Ook herken ik de verwondering die je had bij de condoleance- en sterkte-kaartjes die je kreeg van familie en kennissen. Wij kregen ook kaartjes. Het kostte ons moeite om daar dankbaar voor te zijn. Op de een of andere manier is het verdriet iets heel intiems. Ik had er moeite mee dat zoveel mensen dit verdriet kenden en dat ik door die kaartjes het gevoel kreeg dat ik het met ze moest delen. Tegelijkertijd had ik er grote moeite mee als mensen die ik kende wisten van de miskraam en daar dan als je ze tegenkwam niets over zeiden. Ik kon in mijn gevoelens niet echt een lijn ontdekken. Ik was emotioneel totaal verward.
Net als jij had ik het gevoel dat de vruchtjes ('vlokjes') ergens zouden blijven zweven en zouden wachten op een goed moment om bij me terug te komen en dan wel geboren te worden.
Bij mij is dat ook gebeurd. Ik ben inmiddels moeder van 4 kinderen. Ik ben met mijn volle hart dankbaar voor de zwangerschappen en de kinderen die mij gegeven zijn en ik geloof dat ik dit intens dankbare gevoel niet gehad had als ik niet eerst door een miskraam met mijn beide voeten op de grond was gekomen. Ik heb volledig gekozen voor het moederschap. Ik werk nog wel, maar ik ben in de eerste plaats moeder. En ik voel me daar heel gelukkig bij.
Het grote verdriet van destijds zit er nog steeds en ik zal nooit vergeten hoe heftig emotioneel ik reageerde. Ik ben echt geschrokken van mezelf. Jouw boek heeft me geholpen om deze fase in mijn leven nogmaals te doorleven. En dat was goed.
Marjolein
_______________________________________________________________________________________________________________________
20.12.08
Ik was een weekendje in Nederland en zoals altijd als ik in Amsterdam ben, "moet" ik naar Scheltema. Daar lag jouw boek en ik heb er bijna drie uur lang in gelezen. Fantastisch zoals je dat hebt geschreven en heel herkenbaar voor mij. Schrijven is een hele goede manier om iets te verwerken en ik vind het heel knap van je om het openbaar te maken.  Ik ben nu 47, kwam een jaar geleden een hele leuke man tegen en werd in mei van dit jaar voor de eerste keer in mijn leven zwanger. Ik was helemaal ondersteboven, zoveel gevoelens. Ik wist het tamelijk snel, maar de relatie was al stuk gelopen, hij wilde niet meer en nu dit..... Mijn meisje was niet levensvatbaar en ik heb tranen met tuiten gehuild. Hier in Oostenrijk "praat men niet over zoiets". Ik heb echter fantastische hulp en steun gehad en het gaat nu redelijk goed met me. Maar het was de eerste en de laatste keer/kans en dat heeft me veel pijn gedaan. Die drie uur bij Scheltema hebben me heel goed gedaan! Veel liefs en groetjes van Maria.
_______________________________________________________________________________________________________________________
19.12.08
Een pakje in de zak van de Sint "thuis uitpakken"stond erop. En daar zat ik 's avonds toen we thuis kwamen dikke tranen over mijn wangen alleen al van de titel en toen bleek dat je er ook nog een lieve boodschap voor me in had geschreven. Bedankt hiervoor! Ik ben begonnen met lezen en ik was ook niet meer te stoppen, wat een heerlijke manier van schrijven, maar goed ik wist wat er ging komen dus ik dacht het lachen vergaat me wel weer een keer. Daar kwam het, wat een herkenbaar verhaal. De vrouw die bij de echo zegt "dit is niet goed", nog steeds hoor ik dit zinnetje na 5 maanden dagelijks in mijn hoofd en beleef ik het hele gebeuren elke dag weer.........
Ik heb een dochtertje van 1 jaar en we besluiten er weer voor te gaan.
Heerlijk na 4 maanden was het al zover en ik voelde me op en top zwanger!
We gingen lekker op vakantie naar Italie en dan zit je daar met z'n drietjes te bedenken hoe het volgend jaar zal zijn, hoe zullen we hem of haar gaan noemen, hoe zal hij of zij eruit zien........ verwachtingen.
Helaas bleek bij de 1e echo toen ik er vanuit ging dat ik bijna 12 weken zwanger was dat het met 6 weken al gestopt was met groeien. Mijn wereld stortte in. Waarom bij ons? Doe ik het niet goed als moeder? Waarom, waarom, waarom....ik houd me eraan vast dat groter verdriet ons bespaard is gebleven en dat het wel weer komt. Hoe moeilijk ik dit ook soms vind om te geloven.
Ik vind het prettig om te lezen, hoe rot ik het ook voor jullie allemaal vind, dat ik niet de enige ben. Het is nu 5 maanden geleden gebeurd en ik had ook nu met zo'n mooie grote ronde buik kunnen pronken!
Verwachtingen bijstellen dat heb ik geleerd en vooral na het lezen van het boek. Bedankt en ik wens je het allerbeste! Marloes
_______________________________________________________________________________________________________________________
18.12.08
Schitterend boek, leest als chicklit maar dat is het zeker niet. Naast de ontroerende beschrijving van je gevoelens over je zwangerschap, de acceptatie daarvan en daarna wéér acceptatie van het omgekeerde vind ik het een prachtig 'dagboek van een veertiger', zo vreselijk herkenbaar..... De onzekerheid, het streven naar perfectie,overal een antwoord op willen hebben of een verklaring zoekend, vechtend met de maakbaarheid van het leven, want het werkwoord 'aanvaarden' staat niet op de kaart.
Na het lezen van je boek kwam het lied 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' in me op. Beter voluit leven dan krampachtig 'in control' blijven. En voluit leven, daar ben jij volgens mij hartstikke goed in. Proficiat. Marian.
_______________________________________________________________________________________________________________________
18.12.08
Wat een prachtig boek heb je geschreven. Het heeft me 2 avonden gekost, maar kon gewoon niet stoppen met lezen. Het is zo herkenbaar en toch zou het ook gewoon een roman kunnen zijn. Vooral de titel vind ik erg mooi gekozen. Nog meer nadat ik je hele verhaal heb gelezen. Heb nog nooit gereageerd op een boek wat ik heb gelezen, maar dit bleef me bezig houden. Je geeft me stof tot nadenken.  Ik was natuurlijk ook erg benieuwd hoe het beeld eruit zou zien. Je hebt echt talent. Mooie dingen maak je. Ik ben erg benieuwd naar een volgend boek. Ga zo door. Ria
_______________________________________________________________________________________________________________________
18.12.08
Afgelopen 5 december kreeg ik meer in mijn schoen geschoven dan ik bewust om gevraagd had. Tot mijn verrassing zat bij dit omvangrijke pakket ook iets wat ik eigenlijk wel heel mooi vind..... Een aanvulling op mijn compassie; ik begrijp nu dat het twee dagen geleden de uitgerekende verjaardag van Vlokje was. Yvonne
_______________________________________________________________________________________________________________________

Lees nog meer persoonlijke reacties>>>
Leonie van Mierlo
Home