Home
 Biografie
Blog
Beelden
 Boeken
Gastenboek

Contact
Leonie van Mierlo
Bestel
het boek
hier


Leesfragment
 In de pers
Interview
Uitgeverij
Leesfragment

'Een pak Clearblue graag.'
Mijn stem doet niets vermoeden van de paniek die erachter schuilgaat. Het is alsof ik een kilo aardappelen koop, met het verschil dat ik in dat geval mijn hoofd niet gebogen zou houden om zo de blik van de verkoopster te ontlopen. Ik heb even geen zin in betekenisvolle of nog erger: vragende blikken. Nu even niet. Terwijl ik mijn pinpas door de gleuf haal, hoop ik dat het haar niet opvalt dat ik hier een halfuur geleden ook al was met dezelfde bestelling.
In de keuken van mijn Amsterdamse benedenwoning sta ik met ongeloof naar twee blauw uitgeslagen zwangerschapstesten te kijken. Ze liggen me gebroederlijk naast elkaar op mijn aanrecht aan te staren.
'Ik ben zwanger,' mompel ik tegen mezelf. 'Ik ben echt zwanger.'
Het feit dat ik al twee weken over tijd was had ik aan de stress op mijn werk geweten. De eerste zwangerschapstest had ik eigenlijk alleen maar gedaan om die gedachte te bevestigen, maar de uitkomst bleek anders. Totaal anders. De tweede test laat echter geen enkele ruimte voor twijfel meer. Zwanger? Dit kan verdomme niet waar zijn! Mijn hart begint te bonzen en mijn ademhaling versnelt. Het nieuws dreunt als een Afrikaanse trom na in mijn hoofd. Gekmakend. Zou het theoretisch mogelijk zijn dat twee testen het foute antwoord geven? Ik hoop het zo.
Een stekend stemmetje doemt op in mijn hoofd. Sorry schat, wat dacht je dan dat die pijnlijke borsten, het kotsen 's morgens en die oncontroleerbare oprispingen betekenen? Wake-up, girl.
In gedachten laat ik razendsnel mijn mannencontacten van de afgelopen weken de revue passeren. Ik ben relatief heel braaf geweest de laatste tijd. Eigenlijk kan het alleen van Kay zijn. Kay is een leuke vent en sinds een paar maanden ook een goede vriend. Als ik een avond of een weekend bij hem ben geweest, voel ik me altijd vrolijk. Maar we hebben absoluut niet 'dat' met elkaar wat nodig is om papa en mama te spelen. En daar zijn we het allebei over eens. We vinden elkaar lief, leuk, en lekker, en bij gebrek aan beter zoeken we, vaak met groot succes, elkaars warmte op. Een prima deal voor een vrouw die alles heeft behalve de liefde.
Panisch zoek ik naar mijn tas en gris mijn Filofax eruit. Hectisch blader ik door de pagina's op zoek naar een aantekening wanneer Kay en ik elkaar voor het laatst gezien hebben. In het rood zie ik zijn naam staan, dwars over de zaterdag en zondag. Anderhalve maand geleden.
Shit. Dat zou qua tijd nog weleens kunnen kloppen. Maar het kann toch niet waar zijn dat allerlei getrouwde mensen om me heen hemel en aarde bewegen om kinderen te krijgen en dat ik als single, na één foutje, op mijn veertigste zonder enige moeite zwanger raak? Het duizelt me.
Home
Interview
Leesfragment